KEDİLERİN TEKİRİYLE FARELERİN HİKAYESİ 12.02.2020

reklam
KEDİLERİN TEKİRİYLE FARELERİN HİKAYESİ 12.02.2020
reklam

Geçen gün bir okurum, İnternet üzerinden sosyal medya yoluyla gönderdiği iletide benim yazılarımın çoğunu merhum Hasan Pulur üslubuna benzer biçimde kaleme aldığımı belirterek bu türden yazılarımın devamını beklediğini kaydetmiş. Elbette o büyük kalem üstadının ustalığına erişmem mümkün değil ama Hasan Pulur’un bilhassa 1980’li yıllardan başlayarak vefatına kadar geçen süreçte son yazısına kadar kaleme aldığı tüm yazılarını olmasa da çoğunu dikkatle, keyifle ve de büyük hayranlıkla okumuş, okuduğum o yazılarda büyük ustanın nüktedan üslübündan etkilenmiş ve esinlenmiş bir gazeteci, yazarım..
O nedenle bugünkü yazımda 29 Kasım 2015’de ebediyete uğurladığımız Hasan Pulur üstadımızın ölümünden yaklaşık altı ay önce kaleme aldığı bir yazısında bizlerle paylaştığı ‘Kadilerin tekir’iyle farelerin hikayesi’ni ben de sizlerle bir kez daha paylaşarak büyük ustamızı rahmet, minnet ve saygıyla anıyorum;
KEDİLERİN TEKİR’İYLE FARELERİN HİKAYESi
“Konağın fareleri olağanüstü kongre yapmışlar. Tüm fareler, bir eksiksiz, bir araya gelmişler. Asırların derdini, bir kere dile getirmişler. Neymiş dertleri? Hepsi de Tekir’den yana yanıkmış. Hem de bu Tekir’ başka Tekir’miş. Yıllarca alıştıkları Tekir’lere hiç benzemiyormuş. Hiç ummadıkları anda karşılarına çıkıyor, pat diye basıyormuş pençeyi. Ama eski Tekir’lerden bir farkı varmış. Ve aslında çok önemli bir farkmış bu. Tekir, hiçbirinin hayatına kastetmiyormuş.
Dediği, diyeceği hep şuymuş: “Ben bu konağın düzenini değiştireceğim. Kimsenin ekmeğiyle, geçimiyle oynamayacağım. Ama siz de huyunuzu değiştireceksiniz. Artık çalma çırpma yok! Un çuvalını delmek, zeytinyağına kuyruk daldırmak, peynir kemirmeye paydos!” Fareler önce aldırmamışlar Tekir’e. Onlar nice Tekir’ler görmüşler! Herkes bildiğini okumuş yine…
Ama bakmışlar pabuç pahalı, ne yapsalar Tekir’ haklarından geliyor. ‘Birlikten kuvvet doğar’ diye birleşmeye kalkmışlar. Ama yine her kafadan bir ses çıkıyormuş. Tekir’ haber göndermiş:
“Boşuna uğraşmasınlar. Bir halt karıştıramazlar. Ben başka Tekir’lere benzemem, onlara oynadıkları oyunları bana oynayamazlar.” Tekir’in bu çıkışı fareleri daha pekiştirmiş. Toplantıda bin çeşit çare atılmış ortaya ve sonunda bir karar varılmış: “Bu Tekir, biz ne yaparsak duyuyor, peşimize geliyor. Bunun hareketlerinden haberimiz olması gerek. Geldiğini duyarsak tedbir almak kolay, onun için boynuna bir çıngırak takalım. O yürüdükçe çıngırak ses çıkarır, biz de Tekir’in geldiğini anlarız.” Bu öneri büyük ilgi görmüş, tam oybirliğiyle kabul edilirken arkalarda oturan ve lafa pek karışmayan fare kuyruğunu oynatıp “Bir şey soracağım” demiş. Hepsi “Buyur!” diye söz vermişler. “Sizin de görüşünüzü öğrenmek isteriz” Yaşlı fare, kısa bir soru sorup çekilmiş kenara: ”O çıngırağı Tekir’in boynuna kim takacak?” Sanki top düşmüş farelerin arasına, hiçbiri ses çıkaramamış. Doğrusu ya düşünmedikleri tek şey buymuş!..
Merhum Hasan Pulur üstadımız bu hikayenin sonunda yazsının finalini ise şu cümleyle yapmış;
Yok yok, kıssadan hissesi falan yok, düz yazı! Anlamayanlar çıkarmış, o da onların ferasetine kalmış. Akşamları geç vakit üçer beşer televizyonlarda sallıyorlar…

reklam
Zikri Evner
Zikri Evner( zikri@birlikgazetesi.com.tr )

YORUM ALANI

Yorum Yok

Bu yazı yorumlara kapatılmıştır.